Μαμά σφιγκτήρας!

Όταν έχεις ζήσει σχεδόν όλη σου τη ζωή ανάμεσα σε παιδιά και γονείς, τα οποία συχνά είναι μαζί σου πέντε η έξι χρόνια, είναι αδύνατον να μη δεις και να μη ξεχωρίσεις συμπεριφορές που “φωνάζουν” πως εμπίπτουν στη σφαίρα του αφύσικου. Τις περισσότερες φορές επαγγελματίες δάσκαλοι σαν εμένα προσπαθούν να δώσουν κάποια συμβουλή ή νουθεσία ειδικά σε γονείς που ξεφεύγουν του κανονικού, αν και η συχνότερη αντίδραση μας είναι απλά στεναχώρια και σιωπή.

Πριν κάποια χρόνια βρισκόμουν σε ένα μπαράκι μαζί με τη σύζυγό μου, τη Σάρα Hutton, όταν ξαφνικά ήλθε στο μέρος μας μια πανέμορφη νεαρή κοπέλα και μας έδωσε διαδοχικά τη πιο ζεστή αγκαλιά ενώ μας έπνιξε στα φιλιά. Δεν την γνώριζα! Ούτε όμως και η Σάρα τη γνώρισε!

“Είμαι η Βίκυ”, μας είπε και συνέχισε θυμίζοντάς μας το επώνυμό της. Απίστευτο! Δεν μπορούσα να φανταστώ πως εκείνο το αγέλαστο, καταπιεσμένο, συνεχώς κατσουφιασμένο, παχουλό κοριτσάκι ήταν ο πανέμορφος και πρόσχαρος άγγελος που έβλεπα μπροστά μου!

“Είμαι η Βίκυ”, μας είπε “και σας αγαπώ γιατί εκείνα τα χρόνια ήσασταν οι μόνοι άνθρωποι που μου έδειχναν αγάπη.” Δεν ήταν αλήθεια. Η μαμά της την υπεραγαπούσε, όμως αυτή η αγάπη ήταν σαν το σφιχτό εναγκαλισμό ενός πύθωνα. Εμείς το βλέπαμε και λυπούμαστε το παιδάκι. Προσπαθούσαμε να της δώσουμε μια άλλου είδους αγάπη. Μια αγάπη πιο ελεύθερη. Σαν κι αυτή που μπορούν τα παιδάκια να βρουν στους δασκάλους τους.

Ρωτήσαμε πως ήταν η μαμά της. Άφησε την παρέα της και κάθησε μαζί μας. Μας εξιστόρησε όλα όσα είχε απωθημένα. Μας είπε πως είχε φύγει από το σπίτι και είχε πέντε χρόνια να δει την μαμά της. Μας είπε πόσο κακό της είχε κάνει η αλλοπρόσαλλη αγάπη της μαμάς της. Μας εξήγησε πως και γιατί κάποια στιγμή εξαφανίστηκε από το σχολείο μας. “… Είπα στο σπίτι πόσο πολύ σας αγαπούσα και αυτό ήταν. Μου έφερε ιδιαιτερού να μου κάνει αγγλικά.”

Για μια ολόκληρη ώρα ακούγαμε με λεπτομέρειες όλα όσα πριν καμιά δεκαπενταριά χρόνια είχαμε φανταστεί. Το μυαλό μας γύριζε σε όλα τα άλλα παιδάκια που είχαν περάσει από κοντά μας και που είχαν ζήσει εμπειρίες σαν αυτή της Βίκυς. Βλέπετε, ενώ η αγάπη της μητέρας είναι απαραίτητη για την ανάπτυξη ενός παιδιού, η υπερβολική αγάπη – ή μάλλον ο τρόπος που εκφράζεται – μπορεί μερικές φορές να οδηγήσει σε ακούσια βλάβη. Βλάβη που θα οδηγήσει σε επανάσταση, όπως αυτή της Βίκυς, ή ακόμη και σε βλάβη που θα καταρρακώσει το μέλλον του παιδιού.

Παρακολουθούμε συνεχώς στην τηλεόραση περιπτώσεις μαμάδων που παραμελούν τα παιδιά τους, που τα αφήνουν στο έλεος κάποιων social media, ή σε ανεξέλεγκτες παρέες και ανησυχούμε, άλλα σπάνια μιλάει κανείς για την δύσκολη υπερπροστατευτική μαμά. Τη συναισθηματικά εξαρτώμενη μαμά. Την τελειομανή, πιεστική και με υπερβολικά υψηλά πρότυπα βαθμοθηρίας μαμά. Τη μαμά που θυσιάζει τη ζωή της στο βωμό του να ζει για το παιδί της και μόνον, ή να ζει τη ζωή της μέσα από τη ζωή του παιδιού της.

Δεν ξέρω πόσες τέτοιες μαμάδες μπορεί αυτό εδώ το αρθράκι να αγγίξει εκεί έξω, αν όμως πέσει την αντίληψη σας κάποια περίπτωση που μοιάζει με της Βίκυς, κάντε μια προσπάθεια να βοηθήσετε. Είτε να βοηθήσετε το παιδί, είτε την ίδια τη μαμά, που θα μπορούσε να αναζητήσει συμβουλές κάποιου επαγγελματία.